Μέρα 1η
08.00
Μετά από ένα υπέροχο ύπνο μακριά από το βουητό της πόλης και έχοντας στα αυτιά μας μόνο τους ήχους από τα πλατάνια και τον Αώο που κυλά δίπλα ακριβώς από το ξενοδοχείο, μαζευτήκαμε για το πρωινό. Έχοντας αποφασίσει μέσα μας πως είμαστε σε διακοπές δεν είπαμε όχι σε ένα πλούσιο πρωινό που θα μας έδινε δυνάμεις για την υπόλοιπη μέρα αλλά δεν αντισταθήκαμε και στον πειρασμό να δοκιμάσουμε την κασιόπιτα της κυρίας Χρυσούλας που ήταν όντως κάτι το εξαιρετικό.

09.30
Βγαίνοντας από το χώρο του ξενοδοχείου,αποφασίσαμε να περιεργαστούμε τα μέρη τριγύρω μας,αποφασισμένοι να μην χρησιμοποιήσουμε αυτοκίνητο.Και τι πιο φυσιολογικό από το να ανεβούμε το πέτρινο γεφύρι της Κόνιτσας , το μεγαλύτερο σε ύψος και πλάτος μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων. Έργο του λαϊκού αρχιτέκτονα και πρωτομάστορα της πέτρας, Ζιώγα Φρόντζου ξεκίνησε να χτίζεται το 1823 και ολοκληρώθηκε το 1871. Βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω από το τζαμί, στην έξοδο της χαράδρας του Αώου. Για την ασφαλέστερη διέλευση των κατοίκων, στο κέντρο της καμάρας υπήρχε ένα καμπανάκι που το βλέπουμε και σήμερα όταν φυσούσε ο αέρας χτυπούσε και προειδοποιούσε τους διαβάτες να προσέχουν τα ζώα και το φορτίο. Δίπλα στο γεφύρι βρίσκεται ο δρόμος που πάει στο Μοναστήρι του Στομίου. Ο δρόμος φαινόταν καλός και η πρόκληση μεγάλη βλέποντας το άνετο μονοπάτι και τη χιονισμένη κορφή της Γκαμήλας στα βάθη της χαράδρας.

11.00
Μετά από μια υπέροχη διαδρομή μέσα στο πράσινο ,πότε δίπλα στο ποτάμι, πότε ανεβαίνοντας κάποιες δύσκολες ανηφόρες και περνώντας το αρδευτικό φράγμα και τον μικρό καταρράκτη του Γράβου βλέπουμε μπροστά μας το μοναστήρι. Εκεί μας υποδέχεται ο πάτερ-Κοσμάς, ένας πράος καλόγερος, φιλόξενος και φιλικός. Απ΄ότι μας είπε – κερνώντας μας καφέ, τσάι και ένα λουκουμάκι- συντηρεί μόνος του το μοναστήρι ,εκεί που μόνασε ο περίφημος πάτερ-Παίσιος. Μας έδειξε τα λιτά κελιά του μοναστηριού και το μπαλκόνι στην πίσω πλευρά όπου μας έπιασε ένα δέος βλέποντας την χαράδρα κάτω από τα πόδια μας.

12.30
Αφού ανάψαμε ένα κεράκι πήραμε το δρόμο της επιστροφής, πιο λιγομίλητοι πλέον, χωρίς πολλά αστεία, έχοντας στο μυαλό την εικόνα του παπά-Κοσμά να μας δίνει την ευχή του λέγοντας ότι τα απλά πράγματα είναι αυτά που μετράνε στη ζωή.

14.30
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο αντιλαμβανόμενοι πως το περπάτημα μας άνοιξε την όρεξη. Έτσι η πιο εύκολη λύση για φαγητό ήταν το εστιατόριο ακριβώς πίσω από το χώρο του ξενοδοχείου στο οποίο μας σέρβιραν ικανοποιητικά.

16.00
Μη θέλοντας να βγούμε από το αρχικό μας σχέδιο στο οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν αυτοκίνητο στις μετακινήσεις μας ,αποφασίσαμε να πάμε στην έκθεση φωτογραφίας του Υπουργείου Πολιτισμού ,που βρίσκεται λίγο πάνω από την γέφυρα. Εκεί σε ένα όμορφα διαμορφωμένο διώροφο πέτρινο κτίριο μάθαμε-φωτογραφικά πάντα-την ιστορία της επαρχίας και πήραμε μια γεύση από αυτά που θα βλέπαμε τις επόμενες μέρες.

17.30
Αν και η πλατεία της πόλης δεν μας ενθουσίασε και τόσο τα καλντερίμια και τα παλιά αρχοντικά της πάνω πόλης μας αποζημίωσαν και με το παραπάνω. Εκεί είδαμε και το σπίτι της Χάμκως-μάνας του Αλή-Πασά,το αρχοντικό του Χουσείν Σίσκου καθώς και τη μητρόπολη της Κόνιτσας, τον Άγιο Νικόλαο.

20.00
Το κλείσιμο της μέρας μας βρήκε να ξεκουραζόμαστε πίνοντας ένα υπέροχο τσάι του βουνού στο πέτρινο τζάκι του ξενοδοχείου, παρέα και με υπόλοιπους ενοίκους ανταλλάσσοντας εμπειρίες για την πρώτη μας μέρα στην Κόνιτσα.


Μέρα 2η
08:00
Το πρωινό ξύπνημα ήταν εξίσου ευχάριστο. Η όρεξη για εξερεύνηση στην παρέα φαινόταν να είναι μεγαλύτερη μετά την εμπειρία της προηγούμενης μέρας. Έχοντας ακούσει τόσα για τον Βοιδομάτη(παραπόταμο του Αώου) αποφασίσαμε να τον διασχίσουμε κάπως…διαφορετικά.

11:00
Φτάνουμε στην σχολή του rafting που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο, όπου μας προμηθεύουν με τον απαραίτητο εξοπλισμό για την κατάβαση του ποταμού.

12:00
Φτάνουμε στην Αρίστη , απ΄όπου μπαίνουμε στις φουσκωτές βάρκες με σκοπό να διασχίσουμε το φαράγγι του Βοιδομάτη. Η κατάβαση είναι όντως κάτι το μοναδικό. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν είχαν κανένα πρόβλημα.. Όποιος διψάει, απλά πίνει από το νερό του ποταμού. Ο Βοιδομάτης εξάλλου είναι το μoναδικό ποτάμι στην Ευρώπη που το νερό του είναι πόσιμο!

13:30
H κατάβασή μας τελειώνει εντυπωσιακά μετά από ένα μικρό καταρράκτη στην πέτρινη γέφυρα του Βοιδομάτη στο χωριό Κλειδωνιά. Αν και βραχήκαμε λιγάκι η όλη εμπειρία άξιζε σίγουρα τον κόπο… Μερικοί από μας ακολούθησαν το πέτρινο καλντερίμι παράλληλα με την κοίτη του ποταμού και σκέφτηκαν να κάνουν την πεζοπορία αντίστροφα. Το περπάτημα ήταν όντως ευχάριστο αλλά είχαμε ήδη κουραστεί αρκετά. Έτσι απλά το αναβάλλαμε για την επόμενη φορά.

15:30
Mετά από ένα γεύμα στην Κόνιτσα, κατευθυνόμαστε δυτικά προς Μπουραζάνι. Αφού περνάμε τα χωριά Μάζι και Αετόπετρα, φτάνουμε στην γέφυρα του Μπουραζανίου απ΄όπου περνούν, ενωμένοι πια ο Αώος και ο Βοιδομάτης συνεχίζοντας την πορεία τους προς την Αδριατική.

16:00
Ο πέτρινος νερόμυλος δυστυχώς δεν ήταν σε λειτουργία και έτσι συνεχίσαμε την πορεία μας προς το βυζαντινό μοναστήρι του Μολυβδοσκεπάστου. Απ΄ότι μας είπαν οι καλόγεροι ιδρύθηκε επί αυτοκρατορίας Κωνσταντίνου Πωγωνάτου. Αν και πολύ όμορφο, δεν μας χαράχθηκε και τόσο στο μυαλό ,ίσως επειδή μοιάζει να γίνεται τουριστικό θέρετρο..

17:00
Επιστρέφοντας κανονίζουμε μια βόλτα στο περιβαλλοντικό πάρκο του Μπουραζανίου.Αφού κόψαμε τα εισιτήρια μας στο ομώνυμο ξενοδοχείο και εστιατόριο αρχίσαμε την περιήγηση μέσα στο πάρκο.Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μας που είδαμε από τόσο κοντά ελάφια,αγριογούρουνα και αγριοπρόβατα ,να ζούνε μάλιστα στο φυσικό τους περιβάλλον.Η ξενάγηση ήταν άκρως ενδιαφέρουσα αφού μάθαμε λεπτομέρειες τόσο για τα ζώα όσο και για την ιστορία της περιοχής

20:00
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο ενώ έχει αρχίσει ήδη να νυχτώνει.Θέλοντας να φάμε κάτι πιο ελαφρύ ,δοκιμάζουμε την χορτόπιτα και την τυρόπιτα της κας Χρυσούλας,όλες φτιαγμένες με χειροποίητο φύλλο ,πραγματικά παραδοσιακές και μοναδικές στη γεύση.Κανα δυό μάλιστα της παρέας δεν είπαν όχι και σε μια καρυδόπιτα ή ένα γλυκό καρυδάκι...έτσι για το καλό…


Μέρα 3η
8:00
Ξυπνήσαμε βλέποντας από το μπαλκόνι του δωματίου τον Αώο φουσκωμένο και άγριο όπως καμμιά άλλη μέρα- αποτέλεσμα της βραδινής βροχής προφανώς –ενώ μία ομίχλη κάλυπτε όλη την περιοχή

9:00
Mετά από την προτροπή του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου ξεκινήσαμε για τον Αι-Λιά ,ένα βουνό απ΄όπου θα μπορούσαμε να θαυμάσουμε όλη την περιοχή από ψηλά.Παίρνοντας το δρόμο μετά το Δημαρχείο προς το χωριό Πηγή μετά από λίγα λεπτά αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στο βουνό.Ο δρόμος αν και λίγο στενός ήταν ασφάλτινος μέχρι την κορυφή.

9:30
H έκπληξη μόλις φτάσαμε ήταν όντως μεγάλη.Κάτω από τα πόδια μας βλέπαμε όλη την Κόνιτσα και την πεδιάδα της ,καλυμμένη με ένα παχύ στρώμα από σύννεφα.Η πρώτη φυσιολογική επιθυμία εκδηλώθηκε άμεσα :"μακάρι να μπορούσαμε να πετάξουμε από δώ πάνω".Που να ξέραμε βέβαια ότι εκεί βρίσκεται και η πίστα του αλεξιπτώτου πλαγιάς(ή παραπέντε) και ότι τον προηγούμενο Μάιο διοργανώθηκε εδώ το παγκόσμιο πρωτάθλημα με τεράστια επιτυχία.Βέβαια λειτουργεί και η αντίστοιχη σχολή στην Κόνιτσα όπου κάποιος μπορεί να μάθει να «πετά» ή απλά να πετάξει ως συνεπιβάτης.

10:30
Η συνέχεια της ημέρας μας βρίσκει να ακολουθούμε την πινακίδα για το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας στα 64χμ από Κόνιτσα.Η διαδρομή είναι καταπληκτική μέσα στα πεύκα περνώντας τα χωριά Πηγή,Ελεύθερο,Παλαιοσέλι,Πάδες,Άρματα τα περισσότερα από τα οποία δυστυχώς ερειπωμένα και παραμελημένα.Η δυσάρεστη έκπληξη όμως ήταν η διαδρομή από τα Άρματα μέχρι το Δίστρατο όπου για κάποιον που δεν διαθέτει αυτοκίνητο 4x4 ο χωματόδρομος δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο.Από το Δίστρατο μέχρι το χιονοδρομικό ευτυχώς ο δρόμος είναι ολοκαίνουριος γι αυτό ίσως και το τελευταίο αυτό χωριό είναι και το πιο ζωντανό απ΄όλα.

12:30
Φτάνουμε στο χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας το οποίο φαίνεται οργανωμένο και με αρκετά καλή υποδομή. Βέβαια δεν είμαστε και τόσο λάτρεις των χειμερινών σπόρ γι΄αυτό αρκεστήκαμε σε μια βόλτα και ένα πλούσιο γεύμα.

16:00
Θέλοντας να επισκεφθούμε κάποιους παραδοσιακούς οικισμούς κοντά στον τόπο διαμονής μας επιλέξαμε να γνωρίσουμε τα περίφημα Μαστοροχώρια,τα χωριά απ΄όπου προήλθαν γενιές και γενιές από χτιστάδες που έκτισαν τα πέτρινα γεφύρια και τα αρχοντικά όλης της Ελλάδος από την εποχή την Τουρκοκρατίας ακόμη.Ο δρόμος μας ακολουθεί την εθνική οδό Κόνιτσας – Κοζάνης με τον άλλο παραπόταμο του Αώου ,τον Σαραντάπορο να κυλά ανάμεσα στους ορεινούς όγκους.

16:30
Mετά από μια μικρή παράκαμψη στα δεξιά του δρόμου,φτάνουμε στην Μόλιστα η οποία αποτελείται και από δύο κοντινούς οικισμούς ,το Γαναδιό και το Μοναστήρι.Η πέτρα είναι όντως το κυρίαρχο στοιχείο στα χωριά αυτά ενώ πολύ καλή εντύπωση μας έκανε η πλατεία του Γαναδιού και το όμορφο καφενεδάκι ανάμεσα στα πλατάνια.Η πλατεία αυτή σφύζει από ζωή το καλοκαίρι όπου γίνεται και το πανηγύρι της Παναγιάς το Δεκαπενταύγουστο,όπως μας ενημέρωσαν οι λιγοστοί ντόπιοι.Και τα τρία χωριά πάντως έχουν πάνω από είκοσι εκκλησίες.

18:00
Φτάνουμε στην Πυρσόγιαννη ,το χωριό του αρχιμάστορα Φρόντζου που έκτισε εκτός των άλλων και το γεφύρι της Κόνιτσας.Το χωριό μας φάνηκε πιο ζωντανό απ΄όλα τα άλλα αφού βρήκαμε ξενώνα και εστιατόριο ενώ στο χωριό υπάρχει και το μουσείο «Λαικής Αρχιτεκτονικής» με εργαλεία μαστορικής.Πολύ ομορφο χωριό στην περιοχή μας φάνηκε και η Καστανέα.

20:00
Mετά από μια μέρα γεμάτη από το πρωί μέχρι το βράδυ με τόσο όμορφα παραδοσιακές εικόνες ,είπαμε να γευθούμε και λίγο τσίπουρο από την ντόπια παραγωγή στο τζάκι του ξενοδοχείου.Σε πολλούς φάνηκε αρκετά δυνατό,αλλά όλοι το τίμησαν και με το παραπάνω…


Μέρα 4η
9:00
Επειδή έπρεπε να δικαιολογήσουμε κάπως το ταξίδι μας στην περιοχή της Κόνιτσας με τζιπ , ψάξαμε να βρούμε μια ευχάριστη αλλά και κατάλληλη διαδρομή πραγματικά για 4x4.

10:00
Παίρνοντας πάλι τον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων – Κοζάνης και μετά από 25 περίπου λεπτά κάνουμε μια παράκαμψη προς το χωριό Αετομηλίτσα.Μετά από 12 περίπου χιλιόμετρα η άσφαλτος είναι πια παρελθόν.

11:00
Φτάνουμε στο χωριό καταλαβαίνοντας πως το υψόμετρο έχει ανέβει αρκετά.Ακολουθούμε το μοναδικό δρόμο που οδηγεί προς το χωριό Πληκάτι διασχίζοντας ένα καταπληκτικό δάσος οξυάς με χαρακτηριστικό κοκκινωπό χρώμα.Η διαδρομή είναι δύσκολη αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο(μην αποτολμήσετε να την κάνετε χειμώνα!).

13:00
Μετά από δύο ώρες φτάνουμε και έχοντας γευθεί εκατοντάδες λακούβες φτάνουμε στο Πληκάτι.Κάνοντας πλέον την αντίστροφη διαδρομή βλέπουμε στην πορεία μας και μερικά άλλα μαστοροχώρια(κάνοντας και μια παράκαμψη στους Χιονιάδες-το χωριό των αγιογράφων και ζωγράφων) όπως το Ασημοχώρι και η Βούρμπιανη καταλήγοντας πάλι στην Πυρσόγιαννη.

14:00
Θέλοντας να γεμίσουμε όσον το δυνατό περισσότερο την τελευταία μας μέρα στην περιοχή,αποφασίσαμε να πάρουμε και μια γεύση τόσο από το τα Ζαγοροχώρια όσο και από την περίφημη Χαράδρα του Βίκου. Έτσι μετά από μια παράκαμψη στα 20χμ(στο δρόμο για Ιωάννινα πλέον) κατευθυνόμαστε προς το Δυτικό Ζαγόρι και την Αρίστη.

15:00
Στην πλατεία του χωριού έχει αρκετές ταβέρνες ενώ το φαγητό ήταν αρκετά καλό.Κάνοντας μια παράκαμψη λίγων χιλιόμετρων φτάνουμε στο χωριό Βίκος απ΄όπου κάτω απ΄τα πόδια μας βλέπουμε την άγρια και επιβλητική χαράδρα.Ξέρουμε ότι μπορούμε να την διασχίσουμε αλλά η διαδρομή είναι τουλάχιστον 5 ώρες με τα πόδια φτάνοντας στο κεντρικό Ζαγόρι στο χωριό Μονοδέντρι.(η συνήθης διαδρομή είναι από το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Μονοδένδρι διασχίζοντας το φαράγγι μέχρι τις πηγές του Βοιδομάτη-20λεπτά περίπου από το σημείο που βρεθήκαμε εμείς).

16:00
Συνεχίζοντας φτάνουμε μετά από 15 περίπου χιλιόμετρα αλλά αρκετές στροφές στο Μεγάλο Πάπιγκο ,ένα πραγματικά παραδοσιακό χωριό γεμάτο με λιθόστρωτα δρομάκια,Απέναντί μας βλέπουμε την Αστράκα με τους «πύργους» της επιβλητική και χιονισμένη.Aκολουθεί το Μικρό Πάπιγκο,εξίσου γραφικό και όμορφο.

19:00
Eπιστροφή στο ξενοδοχείο «ΓΕΦΥΡΙ» που μας φιλοξένησε τόσες μέρες και νοιώσαμε πραγματικά σαν να είμαστε σπίτι μας.Ξέραμε ότι την άλλη μέρα έπρεπε να φύγουμε για την πόλη και ότι κάποια πράγματα θα μας λείπανε σίγουρα-για το λόγο αυτό άλλωστε υπήρχε μια διάχυτη πικρία στην παρέα.Το σίγουρο όμως ήταν πως δεν προλάβαμε να τα δούμε και να τα κάνουμε όλα στην περιοχή.Δεν πειράζει όμως…του χρόνου πάλι εδώ θα είμαστε…

Site Design & Hosting  Symmetric IT